این متن یک مرثیه نیست؛ که این سرزمین از مرثیه خسته است. این متن حتی دیگر نقدی هم بر ارگان های مسئول نیست، که گوش شنوایی نیست. این متن تنها در پی تذکر ضرورتی بدیهی است و آن، ضرورت حفاظت از جان آدمیان است، خصوص کودکان و به ویژه در محیط مدرسه. حتی اگر در کشور ما، حساسیت به حرمت حیات رو به زوال باشد.

حادثه تلخ خاش بار دیگر نشان داد که فراهم آمدن محلی ایمن برای تحصیل فرزندانمان حالا دیگر در میان فهرستِ بلندبالایِ آرزوهای بزرگ و دست نیافتنی ملت ما قرار گرفته است. روز به روز درس خواندن هزینه اش سنگین‌تر می شود؛ حالا دیگر گویا به غیر از پرداخت شهریه های نوظهور در این سالها، "پرداختِ جان" نیز به هزینه های تحصیل کودکان سرزمینمان تبدیل شده است و هنوز هم در فقدان استاندارد و ایمنی اماکن آموزشی، هزینه حفظ جان انسان ها را افراد فداکار باید از جان خود بپردازند.

جمعیت امام علی(ع) ضمن ابراز تأسف از رخداد این حادثه دردناک و تأکید بر لزوم ایمن سازی مدارس و فضاهای پیرامونی آن برای رفت و آمد کودکان، نهایت احترام و امتنان قلبی هزاران عضو جوان و دانشجوی خود را از سراسر کشور به روح بزرگِ معلم آزاده و شجاع، مرحوم "حمید رضا گنگو زهی" معلم اهل سیستان و بلوچستان تقدیم می دارد و تسلیت صمیمانه خویش را به خانواده شریف، والدین، همسر و فرزندان ایشان عرض می نماید. فرزندان خردسالی که گرچه در نخستین سالهای حیات بر این سیاره کوچک، سایه پدر خویش از دست دادند، اما دیر نیست که دریابند، پدرشان سایه ای به وسعت خاک ایران بر سرزمین خویش افکنده است.

شاگردانش نیز شاید فردا معلم نداشته باشند، اما مگر درس بزرگتری هم برای آموختن باقی مانده بود؟ درسی نه فقط برای کودکان زیبای سیستان و بلوچستانمان، بلکه درسی برای تمام ایران و آن این که کودکان وطن به غایت ارزشمندند؛ آن قدر که جانمان را جان‌پناهشان کنیم به وقت فروریختن آوارها... حال آواری از جنس سنگ، یا جهل یا سستی و بی مسئولیتی. که اگر در برابر این آوارها تک به تک به رسالت انسانی خویش بایستیم، فردای ما از دیروز و امروز ، شایسته تر خواهد بود.