لبخند و نگاهت

مرا گواه نوری است که مرا به شاهراره هستی می کشاند.

مرا به خود بخوان دخترم که بی تو در نیستی خود مدفونم.

.

.

.

محیا، از اعضای خانه علم دروازه غار