عضو جمعیت که باشی،پات که به خونه های ایرانی باز بشه،کم کم بعد یه مدت به خودت میای و میبینی بدجوری بیمار شدی...
بیمار این خنده ها...حاضری هر کاری بکنی تا اینطوری ریز و نُقلی بخندن و حالتو عوض کنن...
عضو جمعیت که باشی این خنده ها برات سند زنده بودن میشه زنده بودنی بیش از نفس کشیدن.. تمام هفته اتو میگذرونی تا برسی به روزهایی که پاتو میذاری توی خونه و صدای خنده ها و شیطنت بچه ها یهو تمام وجودتو پر میکنه...
امیدوارم شما هم به زودی زود به این بیماری شیرین دچار بشید و به این خنده ها عاشق و گرفتار
 ==================
نوشته امید از اعضای داوطلب جمعیت امام علی(ع)مشهد